จบสะทีกับรักครั้งเเรกที่เต็มไปด้วยอุปสรรค ในที่สุดเราสองคนก็ยอม
เเพ้ เข้าใจว่าไม่มีใครผิด..เเต่เราทนไม่ไหวกับครอบครัวเราถามว่าเสียใจมั้ย ก็เสียใจเป็นธรรมดา ถามว่าร้องไห้มั้ย ก็ไม่ร้องเพราะว่าเราจากกันด้วยดี ปล่อยให้มีชีวิตของเเต่ละคนไปก็น่าจะดี ถามว่ารักไหมก็ตอบว่าความผูกพันที่มีด้วยกันมันก็มีเเต่ก็ยังไม่มากพอที่จะผูกมัดเพื่อฝ่าฟันอุปสรรคที่ยิ่งใหญ่
ปวดหัวเเต่มันก็เป็นทางที่ดีที่สุด จะทนอยู่ทำไมเมื่อไม่มีวันเป็นตัวจริงของเธอ
ทุกอย่างที่ให้ไปเต็มใจให้ไม่ได้คิดจะทวงอะไรจากเธอ
อยากให้เธอเป็นความทรงจำในช่วงชีวิตหนึ่งเท่านั้นก็คงพอ ...............